• Tom Janssen

Geen verliezer meer

Kopzorgen 01


In augustus 2020 wist ik het opeens: ik moet stoppen met werken. Eigenlijk was het geen opborrelend idee, maar eerder een overrompelend gevoel. Maar stoppen? No way.


Ambitie kan een geweldige drijfveer zijn, maar ook het sterkste gif. Het kan je stuwen tot grote hoogtes, maar ook laten vallen als een baksteen. Zeker als de motivatie achter die ambitie geworteld is in onzekerheid en een negatief zelfbeeld. Geloof me, ik weet er alles van.


Jarenlang, in ieder geval sinds mijn schooltijd, heb ik mij in alle bochten gewrongen om mijzelf te laten zien. Toen ik nog een kind was, heb ik ergens op een zeker moment mijzelf ingeprent dat ik deze wereld niet zou verlaten voordat een hoop mensen zouden weten wie ik ben. Ik mocht zeker niet onopgemerkt voorbij gaan op deze aardkloot.


Dus wilde ik ‘later’ werk doen, waar ik in opviel. Waarin mensen zouden weten wie ik ben. iemand waarvan mensen later zouden zeggen: ‘dat was er eentje’.


Nu is met ijdelheid niks mis, maar ik durf te zeggen dat mijn, toch wel heel erg op mijzelf gerichte motivatie een destructieve kant kende. Want als dát de lat is die je voor jezelf legt, is elke poging die niet zo hoog reikt, voor jouw gevoel een faliekante mislukking.


Van alle dingen die ik in mijn werkende leven, maar ook privé, bereikt heb, heb ik maar weinig genoten. Tenminste, niet op de manier zoals ik dat nú doe. Sterker nog: in plaats van te genieten, keek ik al uit naar het volgende dat bereikt moest worden. En nogmaals: niet alleen in mijn werk, maar ook privé.


Dus toen ik vorig jaar zomer voelde dat ik niet verder kón, was dat eigenlijk helemaal geen optie voor mij. Maar wel een diepgewortelde behoefte, blijkbaar. Maar het ging zó in tegen wat ik vond dat ik moest doen, en vooral, zíjn, dat stoppen een absolute no go was.


Gek genoeg - en vraag me niet waarom of hoe - heb ik aan het begin van de herfst van vorig jaar toch besloten om te stoppen met werken. Op de dag waarop ik die keuze maakte, was ik verdrietig. Voelde me een verliezer. Totdat ik mensen met wie en voor wie ik werkte, moest vertellen dat ze voorlopig niet op mij hoefden te rekenen.


Vrijwel iedereen - niet allemaal - was cool ermee. Ze schrokken ervan, maar begrepen het ook. Ze accepteerden het. Ze moedigden het zelfs aan.


Toen ik de telefoon neerlegde, voelde ik me geen verliezer meer.


41 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven